Administrator

Administrator

Sunday, 29 November 2020 15:11

ምዕራፍ አንድ፡ እንደገና…

 “ቋ..ቋ..ቋ…” ከአለቃዬ ቢሮ እንደወጣሁ፣ ኮሪደሩ ላይ የሂል ጫማ ድምፅ ተቀበለኝ። ድምፁን ወደሰማሁበት ቀና ብዬ ተመለከትኩ። ፈዘዝ ያለ ቢጫ ቦዲ፣ በጥቁር ጨርቅ ሱሪ፣ የሚያምር የሰውነት ቅርፅ፣ በረጅም ሂል ጫማ የተጫማች ልጅ ወደኔ አቅጣጫ እየመጣች ነው። ከአለቃዬ ቢሮ፣ የኔ ቢሮ ሩቅ የሚባል አይደለም። የጎረምሳ ነገር ልጅትዋን በቅርበት ሳያት ወደ ቢሮዬ መግባት አልፈለኩም። እንድትደርስብኝ እንደ ኤሊ ተጎተትኩ። አልተሳካም! ቢሮዬ በር ደረስኩ። ይሄኔ የሚመጣው ሰው ማልፈልገው ሆኖ እንዳላየ ለመግባት ብጣደፍኮ ኖሮ…። መጠበቅ አለብኝ። ከአለቃዬ የተቀበልኩትን ወረቀት፣ የቢሮዬ በር ላይ ቆሜ ማንበብ ጀመርኩ።
“ሄይ! አዲሱ ስታፋችን?” እጇን ዘረጋችልኝ…
“አዎ! ያቤዝ እባላለሁ።” እጇን ጨብጬ፣ ከላይ እስከ ታች በዐይኔ እየዳበስኳት።
“ማሂ ቆንጆ እባላለሁ-”
“እመሰክራለሁ! በጣም ቆንጆ ነሽ!”
“ኪ…ኪ…ኪ…አመሰግናለሁ። እንኳን ደህና መጣህ። በስርዓት አቀባበል እናደርጋለን# ብላ፣ የቆምኩበት ትታኝ፣ ወደ አለቃዬ ቢሮ መሄድ ጀመረች።
“አመሰግናለሁ…!“ እልኩ፣ የጀርባ ውበቷን ለማረጋገጥ ካንገቴ ዞሬ በዐይኔ እየተከተልኳት። ትንሽ እንደተራመደች እያየኋት እንደሆነ ለማረጋገጥ ይመስል፣ ድንገት ዞር ስትል ዐይን ለዐይን ተጋጨን። ወደ ቢሮዬ ተስፈንጥሬ ገባሁ። ሃሳቤ ግን ተከትሏት ሄዷል። ውበቷ ሙጫ ነው፣ ተጣብቆ የሚቀር። ማራኪ ነች። በዛ ላይ በደንብ ተኳኩላለች። ቢሆንም ፣ ሲፈጥራትም ልቅም ያለች ቆንጆ ነች። ሃም…፣ ጥሩ ጥቅማ ጥቅም ያለው አሪፍ መስሪያ ቤት ነው የገባሁት። ይሄንን ቢነግሩኝ ኖሮ፣ መች ደሞዙን እንደዛ እጨቃጨቃቸው ነበር። ምን ክፍል ይሆን እምትሰራው…?
ቢሮዬን ዝም ብዬ ተመለከትኩት። የሰለቸው የወንደ ላጤ ቤት መስሎ ተዝረክርኳል። እዚህ ቢሮ ውስጥ በቀን ስምንት ሰዓት መቆየት በራሱ ያደክማል። የጠረጴዛና ወንበሮቹ አቀማመጥ በዘፈቀደ ነው። ማስተካከል ጀመርኩ። ለስራ በሚመቸኝና ቢሮው የተሻለ እይታ እስኪኖረው መላልሼ አዟዟርኳቸው። እማልፈልጋቸውን ወረቀቶች አስወገድኩ፤ ያስፈልጋሉ የምላቸውን፣ በየዘርፍ በየዘርፍ አድርጌ፣ ፋይል ውስጥ አስቀመጥኳቸው። ስሰራ ሃሳቤ እንዲሰረቅ አልፈልግም። ቢሮ ውስጥ ያሉ ኮተቶችና ምስቅልቅሎች ሃሳብን ያናጥባሉ። በነጻነትና በትኩረት ስራዬን ለመስራት፣ በምችለው መጠን ቢሮዬን ስርዓት ያለውና ነፃ አደረኩት። ይህ በቀደሙት መስሪያ ቤቶቼም የምከውነው የመጀመሪያ ቀን ተግባር ነው። ጎንበስ ቀና ያልኩበት፣ እቃዎቹን የጎተትኩበት ድካም ተሰማኝ። እርጅና ሊመጣ ነው። ትንፋሽ ለመውሰድ ወንበር ላይ አረፍ አልኩ። ሰዓቴን ስመለከት የሻይ ሰዓት ደርሷል። ከሻይ በኋላ የቀረውን አስተካክለዋለሁ ብዬ እያሰብኩ፤
“ጤና ይስጥልኝ!...” ብለው አለቃዬ ወደ ቢሮዬ ገቡ። እጄን ጨብጠው ሰላምታ ተለዋወጥን። አለቃዬ መልከ መልካም፣ እድሜያቸው ጎልማሳነትን የዘለለ ይመስላሉ።
“እንኳን ደህና መጡ!”
“ደግሞ ከመቼው ቢሮውን እንዲህ አሳመርከው…?፣ ይሄ ቢሮ እንዲህ ያምር ነበር እንዴ…?” በፈገግታ ጥርሳቸውን ፈልቀቅ አድርገው።
“እንዲመቸኝ ትንሽ ነው የነካካሁት”
“ሌላ ቢሮ አስመስለህ አሳምረኸዋል እንጂ። አይ ወጣት! መቼም ውበት ትወዳላችሁ! በል ና አሁን ቡና ልጋብዝህ፤ በዛውም ስታፎቻችንን ላስተዋውቅህ፤” ብለውኝ ከቢሮዬ ወጡ።
“እሺ!” ብዬ ቢሮዬን ቆልፌ ተከተልኳቸው።
ካፍቴሪያ ስንደርስ፣ ክብ ሰርተው እየተንጫጩ ሻይ ቡና የሚጠጡ ሰዎች ጋር ወስደው ቀላቀሉኝ። እየጮሁ ያወራሉ፤ እየጮሁ ይሳሳቃሉ። ይህ የግቢው አውራ ቡድን እንደሆነ ሁኔታቸው ይናገራል።  እየተሽቀዳደሙ ያወራሉ፤ ከፍ አድርገው ይስቃሉ፤ ያሽካካሉ፤ ሌላ ሰው ይሰማናል፣ እንረብሻለን፣ ምን ይሉናል የሚሉት ነገሮች እሚያሳስቧቸው አይመስሉም።
“ጎበዝ! አዲሱ አድሚናችንን ትተዋወቁት ዘንድ ይዤው መጥቻለሁ። ያቤዝ ይባላል። እናንተ ደግም እራሳችሁን አስተዋውቁት፤” ብለው ወንበር ስበው ተቀመጡ። ጫጫታቸውን አቁመው፣ ፀጥ ብለው ካዳመጡ በኋላ፣ አንድ ላይ፣
“እንኳን ደህና መጣህ! ዌል ካም!" ብለው አልጎመጎሙ። አራት ሴትና ሶስት ወንድ ናቸው። ሴቶቹ ወጣትና ቆነጃጅት ሲሆኑ፣ ወንዶቹ በእድሜ ከፍ ከፍ ያሉና፣ ሙሉ ሰውነት ያልደረሱ ጎልማሶች ናቸው።
ከሁሉም ወንዶች በእድሜ ወጣት እንደሆንኩ ተሰማኝ። እየዞርኩ እየጨበጥኩ መተዋወቅ ጀመርኩ…።
“ ኤፍሬም ፣ እንኳን ደህና መጣህ!”
“ማሂ ቆንጆ፣ ቅድም ተዋውቀናል!”
“ሳሚ፣ እንኳን ደህና መጣህ!”
“ቤቲ፣ እንኳን ደህና መጣህ!”
“ግርማ፣ እንኳን ደህና መጣህ!”
“ፌቨን፣ እንኳን ደህና መጣህ!”
“ሜሪ፣ እንኳን ደህና መጣህ…!”
ሁሉም በፈገግታና አክብሮት በተሞላ ሁኔታ ሰላምታ ሰጥተው ተዋወቁኝ። ሳምሶን ከጎኑ እንድቀመጥ ወንበር ስበር ጋበዘኝ። አስተናጋጇ ስትመጣ፣ እንደኔ ጠቆር ያለ ማኪያቶ ብዬ አዘዝኩ። ሴቶቹ ዞር ብለው የፊት ቀለሜን ተመለከቱ። እኔም እንደዛ ብዬ ያዘዝኩት ይሄን ፈልጌ ነበር።  ወደ ጫጫታቸው ተመለሱ። እኩል እየጮሁ ያወራሉ። ማንን ማዳመጥ እንዳለብኝ ግራ እስኪገባኝ ይሽቀዳደማሉ፤ ይበሻሸቃሉ፤  በጣም ይስቃሉ፤ ፊታቸው ላይ የሚነበበው ደስታና እርካታ ያስቀናል። ማሂ ቆንጆ በጣም ታወራለች። ትስቃለች። በየመሃሉ በዐይኗ ተጫወት ትለኛለች። አለቃዬ እየተሳሳቁ ትንሽ ከተጫወቱ በኋላ፣ “በሉ አስለምዱት!” ብለው ተነስተው ወደ ቢሮ ሄዱ። አሪፍ መስሪያ ቤት እንደገባሁ ሁለት ማስረጃዎች አገኘሁ፤ ደስ የሚል አለቃና ፍቅርና እርካታ የተሞሉ ሰራተኞች። አለቃማ እንደዚህ ነው፤ ለሰራተኞቹ ያለው ቀረቤታና አክብሮት እሚያስቀና ነው። በውስጤ “ዋ..ው! ፀዴ  መስሪያ ቤት ነው የገባሁት” አልኩኝ። ከቀድሞው መስሪያ ቤቴ ጋር አነጻጽሬ ውስጤ በደስታ ሞቀ። እዚህ ፍቅራቸው የሚያስቀና፣ በመስሪያ ቤታቸው ደስተኛ የሆኑ፣ በመልክ ተመርጠው የተቀጠሩ የሚመስሉ፣ የውብ ሴቶች ጥርቅም!! ያወራሉ፤ ይስቃሉ፣ በየመሃሉ “ተጫወት!” ይሉኛል። ቀስ ብዬ የሴቶቹን የግራ እጆቻቸውን ተመለከትኩ። ጣቶቻቸው ላይ ቀለበት የለም። “ያብ… ከእነዚህ ውስጥ ሚስት ካላገኘህ፣ መቼም አታገኝም! ብዬ ወደ ውስጤ አንሾካሾኩ።
(ከዶ/ር መለሠ ታዬ "የታካሚው ማስታወሻ" አዲስ መጽሐፍ የተቀነጨበ)

 አንዲት ሴት አንድ አረብ ውሽማ ኖሯታል። ባሏ ለገበያ ራቅ ወዳለ ቦታ በሄደ ቁጥር ልጇን ወደ ዐረቡ ውሽማዋ ትልክና ታስጠራዋለች። ዐረቡም ትንሹ ልጅ ላደረገው የመላለክ “መልካም ተግባር” “በዚሁ ቀጥል” ለማለትና ለማባበያ፣ ብስኩትም እንደ ጉርሻ ይሰጠውና ወደ ቤት ይመጣና።……ከእናትየው ጋር ሲደሰት ይውላል፡፡ አንድ ቀን ባልየው የሄደበት ገበያ አልቀናው ብሎ በጊዜ ይመለሳል፡፡ ዐረቡ ከሚስቱ ጋር ቁጭ እንዳለ የውጪው በር ይንኳኳል። ቤቱ ሳሎኑና ጓዳው የሚተያይ  በጣም ጠባብ በመሆኑ ዐረቡ የት እንደሚደበቅ ግራ ሲገባው፣ መቼም ከሴት መላ አይጠፋምና አንድ ኩምጣ ከረጢት እህል አውጥታ “በል ወፍጮውን ያዝና የምትፈጭ ምሰል” ብላ ብልሃት ትፈጥራለች። ባልየው “አንዴት ዋላችሁ። ገበያው የማይሆን ሲመስለኝ ጊዜ ፈጥኜ ተመለስኩኝ” አላት።
ሚስቲቱም “ደግ አደረግህ። እኔም ሩቅ ቦታ እየሄድክ ስታድር ናፍቆቱ እየበረታብኝ ጭንቅ፣ ጥብብ ሲለኝ ነበር የከረምኩት። ባለፈው ያመጣኸውን አንድ ቁምጣ ስንዴ ይህን አረብ ፍጭ ብየው ይሄው እያስፈጨሁት ነው።”
ወደ አረቡ ዞር ብላ፤ “እኮ ቶሎ በል? ገንዘቤን እኮ ነው የምከፍልህ!”  ዐረቡ ማስመሰል አለበትና ላቡ እስኪንጠፈጠፍ መፍጨቱን ቀጠለ። ባልየው ሚስቱ ባደረገችው በመደሰትና የበኩሉን አስተዋጽኦ ለማድረግ በማሰብ ዐረቡ አጠገብ ወገቡን ይዞ ቆመ፤  “በል ፈጠን ብለህ ጀምበር ሳታዘቀዝቅ ጨርስ” እያለ በቁምጣው ከረጢት ያለውን ስንዴ በሙሉ አስፈጨና ገንዘብ ከፍሎ አሰናበተው። ዐረቡ ላቡን እየጠረገ ሄደ።
ባል ገበያው አይሞቅም እያለ ሁለት ሳምንት ሙሉ እቤት ከርሞ- በመጨረሻ ወደ ሩቅ ከተማ ሄደ። ሴትዮዋ በጥድፊያ ልጇን “ሂድና  አረቡን ጥራው ”ብላ ላከችው።
“አሃ! ባለፈው የፈጨሁት ስንዴ አለቀ! አውቄብሻለሁ በላት። ላንተም ከረሜላ የለም። የሷን ዱቄትም የምፈጭበት አቅም የለም። ሁለተኛ አልሞኝም።”  
*   *   *
በሁለት ቢላዋ መብላት ሁልጊዜ አያዋጣም። በጉርሻ ማታለልም ሁልጊዜ አያበላም። ጨለማ ለብሶ በህገ-ወጥ መንገድ የተለየ ጥቅም ማግኘትም ሁልጊዜ አይሳካም። አንድ ቀን ሁለቱም ቢላ ይደንዛል። እንኳን ቢላው፣ ሞረዱም ሟልጦ ሟልጦ አልሞርድም ይላል። ከረሜላውም ያልቃል። ህገ-ወጡም መንገድ ይነቃል። ያኔ ጭንቅ ይመጣል።
የኢትዮጵያ ህዝብ፣ በተለያየ ወቅት አንዴ በፖለቲካው ሳቢያ፣ ሌላ ጊዜ በኢኮኖሚ ሳቢያ፣ አንዴ በህጋዊ መንገድ፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ በህገ-ወጥ መንገድ ተጽዕኖ ሲደረግበት፣ ሲታገልና ሲበዘበዝ ብዙ እንግልት ሲደርስበት የኖረ ህዝብ ነው። ፖለቲካው ሲደንዝ በኢኮኖሚው፣ ኢኮኖሚው ሲደንዝ በፖለቲካው ሲገፋና ሲገፈፍ የከረመ ህዝብ ነው።
ሁኔታው ሁሉ ገብቶት በንስር ዐይን ያያት  እለት፣ ዐይንህን ተጨፈን ሲባል፣ እንደ እርግብ ልቡን ንፁህ አድርጎ ሁሉን ለእግዜር ሰጥቶ ሲተኛ “ንቃ ታገል” ሲባልና የተኛ ይመስል ሲቀስቀስ፣ በየገፁ ሲጉላላ ብዙ አበሳ የተፈራረቀበት ህዝብ ነው።
አዳዲስ ርዕዮተ-ዓለም፣ አዳዲስ መመሪያ፣ አዳዲስ  ህግጋት በተነደፉ ቁጥርና አዳዲስ አለቆች በተሾሙ ቁጥር “አዲስ እረኛ ከብት አያስተኛ” እንዲሉ፣ፖለቲከኛውም፣ መመሪያ አውጪውም፣ ህግ-አስፈጻሚውም በየፊናው በዚህ ውጣ በዚህ ውረድ ይለዋል።
“አንዴ መብራት ኃይል ለምሰሶ ይቆፍራል፣ እንዴ ቴሌ ለስልክ ይቆፍራል። አንዱ የቆፈረውን ሌላው ይደፍናል። ህዝብ ግራ-መጋባቱን ይቀጥላል እንደተባለው ነው።
ትላንት የተሞካሸው ዛሬ ይወገዛል። ትላንት ጌታ የነበረው ዛሬ ክቡር-እምክቡራን ይባላል። ባልታወቀ ምክንያት የወጣው፣ ባልታወቀ ምክንያት ይወድቃል። ሾላ-በድፍን ቅዱስ የተባለው፣ ሾላ -በድፍንእርኩስ ተብሎ ይቀራል “ብራ ይውላል” ሲሉት እሰየው” “አይዘንብም” ሲሉት “እሰየው አበጀ!” እያለ ይቀጥላል። ደመራው በመጨረሻ ወዴት ይወድቃልን እንጂ መጀመሪያ እንዴት ተደመረ? እንዴትስ ነደደ? ማ ቀደሰ-ማ አለቀስ? አይልም።
ህብረተሰቡ፣ ከዛሬ ነገ ያልፍልኛል ከሚል የህልም ንፍቀ-ክበብ አይወጣም። በተለይ እንደ ኢትዮጵያ ባለችው ደሀ አገር፣ ህዝብ ዕለት ጉሮሮውን ለመዝጋት ደፋ-ቀና ከማለት የተለየ የህይወት ምርጫ የለውም። የኑሮ ለውጥ የሌለው ህዝብ ደሞ ሞራሉ ይላሽቃል። ሐሞቱ ውሃ ይሆናል። ንቃቱም ይጃጃላል።
“ሞኝ በጥፊ ሊመቱት ሲሰነዝሩ፣ ሊያጎርሱኝ ነው ብሎ አፉን ይከፍታል” እንዲል መጽሐፍ፣ ሁሉ ለእኔ  ጥቅም የተደረገ ይሆን ይሆናል ከማለት ወደኋላ አይልም። ነገር  የሚገባው፣ ከመሸ ነው። “እባብ ያየ በልጥ በረየ” ነውና አንዴ የተዘጋው በር፣ መቼም እሚከፈት ባይመስለው አይፈረድበትም።  አለማወቁን፣ በምን ቸገረኝ ሊያልፈውም ይገደዳል። ለዚህም አንዱና ዋነኛው ችግሩ ተገቢውን ኢንፎርሜሽን በተገቢው ሰዓትና ቦታ አለማግኘት ነው። መንገድ ሲዘጋ በወቅቱ አያውቅም፤ መንገድ ሲቆፈር በወቅቱ አያውቅም። መንገዱም አላሳልፍ ሲለው፣ የትራፊክ መብራቱም ሲያስቆመው፣ ዋጋውንም መክፈል ሲቸግረው ነው ሁሉንም የሚገነዘበው። ተዘጋጅቶ ለመጠበቅ አልታደለም።…
የዘልማድ ያህል የመጣውን እየተቀበለ፣ ለወደቀው ማንም ይሁን ማን ያዝናል። ብልም የሚያደምጠኝ  ሰሚ ጆሮ የለም ወደ ሚለው ያዘነብላል። መንገድ፣ ቀይ-ምንጣፍም ይኑረው ኩርንችት እሾክ፣ እኔ መንገድ አይደለሁም ብሎ ለወጪ -ወራጁ ይተወዋል። Indifference is the order of the day እንደተባለ ሁሉ። ያም ሆኖ በዚህም አይፈረድበትም። የጎመራ ሲበሰብስ፣ የፈላ ሲፈስ ሲያይ ነው የኖረው። ድርጅት ሆነ ፓርቲ፣ ቡድን ሆነ ግለሰብ፣ በዚሁ ቦይ ውስጥ ሲፈስ ነው ያስተዋለው። ሁሉን እንደተፈጥሮ ሂደትና ክስተት ማየት ከጀመረ ሰንብቷል። በአገሩ ጉዳይ ከተመልካችነት ወደ ተሳታፊነት ፣ከዚያ ወደ ባለቤትነት የማደጊያው መንገድ፣ ገና ብዙ የዲሞክራሲ ጥያቄ፣ ገና ብዙ የፍትሐዊነት  ጥያቄ ተመልሶ፣ ገና ብዙ የሙስናና የፖለቲካ አውጫጭኝ ደርሷል? የኢኮኖሚ ድቀት የት ወርዷል፣ ማሕበራዊው ንቅዘት ምን ያህል ከፍቷል።  የተጀመረው ሁሉ የት ተቀጨ፣ የተጨረሰው ለማን በጀ? የሚለውን በግልጽ የሚነግረው ይሻል።
ያለ ማህበረሰቡ ተሳትፎ እድገት ማምጣት ዘበት ነው።  “ህዝብ አወቀ አላወቀ ምን ያገባውና?” በማለት መገለል የለበትም። ማህበረሰቡ በአካል -በመንፈስ የአገሩ ጉዳይ ንቁ ተሳታፊ መሆን ይገባዋል።
አለበለዚያ ስንት የተወራለት ዲሞክራሲ፣ ስንት የተነገረለት ልማት፣ ብዙ የተሞገሰው የእድገት ጎዳና በወሬ ይቀራል።”እንዴት ያገሳ ይሆን የተባለው በሬ፣ እምቧ ይላል” እንደተባለው የወላይተኛ ተረት መሆኑ ነው።

 ከሰሞኑ ህወኃት "858 የተማረኩ የኢትዮጵያ መከላከያ ሰራዊት አባላትን ለአለማቀፍ ቀይ መስቀል ማህበር አስረክቢያለሁ" ቢልም፤ ማህበሩ የህወኃት መግለጫ ሃሰተኛ ነው ብሏል፡፡
አለማቀፍ የቀይ መስቀል ማህበር፣ በአሁኑ ወቅት በጦርነት ሰብአዊ ጉዳት ለሚደርስባቸው ድጋፍ ለማድረግ ከመሞከር ያለፈ ተግባር እያከናወነ አለመሆኑን ገልጾ፤ "858 የመከላከያ ሰራዊት አባላትንም ከህወኃት አልተቀበልኩም" ብሏል፡፡
ማህበሩ የሰብአዊ ተግባሩን ገለልተኛ ሆኖ የሚያከናውን እንደመሆኑ ሁለቱን ሃይሎች የማግባበት ሆነ የማደራደር ሚና እንደሌለው ነው በመግለጫው ያመለከተው፡፡
የታስሩ ሰዎች አስለቅቀን የሚል ጥያቄም ከመንግስት እንዳልቀረበለትና ምንም አይነት እስረኞችን የማስፈታት ጥረት እያደረገ አለመሆኑንም ነው ማህበሩ ያስረዳው፡፡ እስረኞች የማስፈታትና የማመላለስ ተግባር እንዲያከናውን ከመንግሰት ጥያቄ ከቀረበለት ግን ይህን ሰብአዊ ተግባሩን ያለ ማወላዳት እንደሚወጣም አለማቀፍ የቀይ መስቀል ማህበር በመግለጫው አትቷል፡፡  


የአገር መከላከያ ሰራዊት መቀሌን ሙሉ ለሙሉ ተቆጣጠረ

ሰራዊቱ ከ7 ሺህ በላይ የሰሜን እዝ አባላትን ነጻ አውጥቷል።

የሰሜን እዝ ማዘዣን ተቆጣጥሯል።

በየስርቻው የተደበቁትን ተፈላጊ የህወሃት ጁንታ አባላትን እያደነ ይገኛል።

(ENA)

የትግራይ ሕዝብ ከስግብግቡ ጁንታ ጋር እንዳልሆነ በተግባር አስመስክሯል።

የመከላከያ ሠራዊት በድል በገሠገሠባቸው የትግራይ አካባቢዎች ሁሉ የትግራይ ሕዝብ ለሀገሩ ያለውን ፍቅርና ለመከላከያ ሠራዊቱ ያለውን ክብር አሳይቷል። ጁንታው ካስታጠቃቸው ጥቂት የክፋት ኃይሎች ውጭ ያለው የትግራይ ሕዝብ መቀሌ እስኪገባ ድረስ ለመከላከያ ሠራዊቱ የሚጠበቅበትን ድጋፍ ሁሉ አድርጓል። ይህም የሠራዊቱን ድልና የጁንታውን ሽንፈት አፋጥኖታል።

ስግብግቡ ጁንታ በየትኛውም መመዘኛ ለትግራይ ሕዝብ አይመጥነውም። የትግራይ ሕዝብ ከእውነት ጋር በመቆምና የጁንታውን እኩይ ዓላማ በመፃረር ከቀበሌ ቀበሌ፣ ከዞን ዞን መቀሌ እስኪገባ ድረስ ተመሳሳይ ድጋፍ ለሠራዊቱ ሰጥቷል። ለዚህም ከፍ ያለ ምስጋናዬን አቀርባለሁ። ጁንታው በሸሸበት ከተማና አካባቢ ሁሉ የጤና ተቋማትን፣ ተ/ቤቶችን፣ ድልድዮችን፣ መንገዶችን፣ መሥሪያ ቤቶችን እያወደመ ሄዷል። በዚህም የገዛ ወገኑ ጠላት መሆኑን አሳይቷል። ጁንታው እኔ ከሞትኩ ብሎ ያፈረሳቸውን መሠረተ ልማቶች በፍጥነት በመገንባት የትግራይ ሕዝብ ወደ ሰላማዊ ኑሮው እንዲመለስ ለማድረግ የቻልነውን ሁሉ እንደምናደርግ ቃል እገባለሁ።

በዚህ ዘመቻችን ንጹሐን ዜጎች ዒላማ ሳይሆኑ፣ ከተሞቻችንና ቅርሶቻችን ሳይጎዱ መቀሌ ለመግባት ተችሏል።

Image may contain: text

The Legendary Diego Maradona has died at the age of 60 after suffering a cardiac arrest on Wednesday, according to multiple reports. The football legend had a heart attack at his home just two weeks after leaving hospital where he underwent surgery on a blot clot in his brain.
Maradona, regarded as one of the greatest footballers of all time, helped Argentina win the World Cup in 1986, the pinnacle of an iconic career.
Maradona’s Passing
The Argentine news outlet “Clarin” broke the news on Wednesday, describing the news of Maradona’s passing as having a ‘worldwide impact’.
The Legend left hospital on November 11 just eight days after being admitted for emergency brain surgery. The icon was driven away from the private Olivos Clinic just before 6pm on Wednesday as hundreds of fans of photographers tried to get a glimpse of him.
Maradona was hospitalized the previous week and had to have an emergency operation to remove a blood clot from his brain.
His lawyer, Matias Morlahas said that the 60-year-old would continue to receive treatment for alcohol dependency. He was expected to stay in a house near his older daughters.
Maradona, who won the World Cup with Argentina in 1986 and was the coach of Gimnasia y Esgrima in his home country, had been admitted to hospital on several occasions since his retirement. He almost died of cocaine-induced heart failure in 2000 and underwent years of rehabilitation.
The Barcelona Legend, who was well known for having a wild lifestyle during and after his playing days, had a gastric bypass operation to lose weight in 2005 and was once more hospitalized two years later for alcohol-induced hepatitis.
He also fell ill at the last World Cup in Russia, where he was filmed passing out in an executive box when Argentina took on and beat Nigeria in Group D.
(Sada El Balad English, November 25, 2020)


Image may contain: textImage may contain: text

By Hailemariam Desalegn
 

Most Ethiopia analysts or so-called experts on the Horn of Africa are busy these days preaching the need for an all-inclusive national dialogue. They’re also calling for an immediate cessation of hostilities in the conflict between the Ethiopian government and the Tigray People’s Liberation Front (TPLF).
These seemingly benign calls are at face value noble and well-meaning. After all, calling for negotiated peace has become the textbook proposal for resolving conflicts, wherever they arise. I truly believe that most people recommending this approach are well-intentioned outsiders who are merely echoing the conventional wisdom of how one should resolve conflicts in Africa.
The key problem in the international community’s approach to Ethiopia is the assumption of moral equivalence, which leads foreign governments to adopt an attitude of false balance and bothsidesism.
The problem is that such blanket propositions often don’t work. Indeed, Ethiopia’s neighbor South Sudan is a case in point; it is the archetypal example of how such situations tend to be viewed and handled by the international community. When armed conflict within the ruling party of South Sudan broke out after independence, the peace dialogue that followed resulted solely in a power-sharing arrangement, neglecting proper accountability for the mass killings that had occurred.
The key problem in the international community’s initial approach to South Sudan—and now to Ethiopia, which I led as prime minister from 2012 to 2018—is the assumption of moral equivalence, which leads foreign governments to adopt an attitude of false balance and bothsidesism. Facts and details regarding the true nature of conflicts and the forces igniting and driving them are frequently lost in international efforts to broker peace deals that often crumble as soon as they have been signed.
________________________________________
I confess, a TPLF-dominated coalition ruled Ethiopia shrewdly for 27 years. After being forced to give up the reins of power due to popular protests against our economic and political mismanagement—which I was a part of—the TPLF leadership designed and is now executing a strategy meant to capitalize on the propensity of the international community to fall into its default mode of bothsidesism and calls for a negotiated settlement. The TPLF’s leaders are savvy operators who know how susceptible the international community is to such manipulation.
One major component of this formula was to trigger an armed confrontation with the federal government so that the TPLF’s current leaders would be able to secure immunity for their past and present misdeeds and a power-sharing scheme through an internationally brokered deal. Such an agreement would enable the TPLF leadership to exercise influence that exceeds the limited support it enjoys in a country with a population of 110 million. This strategy is contingent upon three premises.
The first premise is the tendency of the international community to ignore complex political and moral realities and call for superficial dialogues that will invariably end up in power-sharing agreements in which rogue actors are rewarded for instigating violence.
The second premise for this strategy is the belief within the TPLF leadership, very often reinforced by the opinion of external analysts and so-called experts, that it is an invincible force that could withstand or even defeat the Ethiopian National Defense Force, as if other Ethiopians are inferior to its members. The fact is all Ethiopians are battle-hardened, not just those in the TPLF. The conventional wisdom is that the TPLF leadership could ensure that any military confrontation with the federal government will be a long, drawn-out, and protracted affair. The TPLF leadership and its army are actually locked in from all sides and will have limited capacity to resist the national army. This borderline-mythical sense that the TPLF leadership is invincible only reinforces its brinkmanship and deadly provocations.
The third factor behind the TPLF leadership’s arrogance is its assumption that, due to the seeds of discord and division it has been sowing within the Ethiopian body politic and the army for decades, it could easily prevail in an armed confrontation against the federal government. Prompted by such miscalculation, the party has now triggered an armed confrontation with the federal government.
The TPLF leadership’s illusions about its invincibility and military prowess are now being dispelled rather quickly. The group’s despicable acts against the Northern Command—attacking its bases and seizing military equipment while allegedly ethnically profiling non-Tigrayan members of the national army and committing heinous acts against them—have strengthened the resolve of the federal government and many Ethiopians to bring criminal elements within the TPLF to justice.
The only thing going according to plan for the TPLF leadership seems to be the chorus of international personalities and actors calling for a dialogue between the federal government and TPLF leaders. As well-meaning as many of the voices calling for negotiations are, they also seem to ignore the Machiavellian and deadly machinations of the remnants of the old TPLF regime and are shying away from blaming them for destabilizing the country.
As well-meaning as many of the voices calling for negotiations are, they also seem to ignore the Machiavellian and deadly machinations of the remnants of the old TPLF regime and are shying away from blaming them for destabilizing the country.
If the TPLF leadership is guaranteed the impunity it desires through an internationally brokered deal, the cause for justice and sustainable peace will be severely harmed. Above all, it creates a precedent for other groupings within the Ethiopian federation to learn the wrong lesson: that violence pays off.
The federal government’s military operations should be completed as quickly as possible and in a manner that minimizes the humanitarian cost of the campaign and brings TPLF leaders to justice while protecting civilians. In the meantime, those who are advocating dialogue with the TPLF leadership should carefully consider the full implications of what they are calling for, as they will be opening a Pandora’s box that other ethnic-based groupings are ready to emulate. Those calling for talks should understand that the very prospect of negotiating with the TPLF’s current leadership is an error—as a matter of both principle and prudence.
In the past few days, the true nature of the TPLF leadership has become clear. A senior spokesperson has publicly admitted that the leadership planned and executed an attack against the Northern Command, massacring those members of the army who resisted, in what he referred to as “anticipatory self-defense.” The alleged heinous crimes the TPLF leadership has committed against civilian populations in places like Mai-Kadra—which have been reported by Amnesty International and should be verified by an independent body—would, if confirmed, demonstrate its genocidal desperation.
The rocket strike against the Eritrean capital, Asmara—carried out in a last-ditch attempt to internationalize the conflict—also shows that the TPLF leadership is a threat to the peace and security of the broader region.
________________________________________
Ethiopians should not be expected to embrace such a sinister and dangerous party in the guise of a so-called all-inclusive dialogue. The TPLF leadership, as it stands, is nothing more than a criminal enterprise that should not be included in any dialogue meant to chart the future of Ethiopia.
Peace-loving members of the TPLF party and the people of the Tigray region at large, along with other Ethiopians, are the true owners of a democratic Ethiopia.
For its part, the federal government must seek to avoid any civilian casualties and protect all civilians affected by the current conflict. Access to humanitarian assistance must be allowed in Tigray. There are also allegations of ethnic profiling of Tigrayans in some corners of federal government entities, and the administration of Prime Minister Abiy Ahmed should investigate these charges as quickly as possible. If verified, this is a dangerous development and should be condemned in no uncertain terms, and the perpetrators should be brought to justice.
Ethiopia should be a place where the constitution and the rule of law prevail so democratization can progress rather than letting our beloved country slide into chaos.
(Foreign Policy, November 24, 2020)




             ሕይወት ደስ አይልም፣ ግና መኖር እዳ ነውና መቋጫውን በውል የማላውቀውን የሕላዌ ጐዳና ተከትዬ በማዝገም ላይ እገኛለሁ፡፡ የኑሮ ግብስብስ ሸክም አጉብጦኛል፡፡ ዛሬም ልክ እንደ ሁልጊዜው ማልጄ ነው ሥራ ቦታ የደረስኩት፡፡ ከካዛንቺስ ለገሀር ለመምጣት ግማሽ ሰአት ብቻ ነው የፈጀብኝ፡፡ የግንበኛው ወዳጄ መሳፍንት ረዳት ሆኜ እዚህ ቦታ መሥራት ከጀመርኩ ሁለት ሳምንት ሆኖኛል፡፡ ከእሱ ጋር የጀመርነው የግንባታ ሥራ ዛሬ ፍጻሜውን ያገኛል፡፡ መሳፍንት የሚከፍለኝ ገንዘብ የአንድ ወር የምግብ ቀለቤን መሸፈን ይችላል፤ቀሪው ገንዘብ ጥቂት አሮጌ መጽሐፎች መግዛት ያስችለኛል፡፡ ከዛ በኋላ ምን እንደሚፈጠር መገመት አልችልም። ወትሮም ረዥም የኑሮ ትልም ኖሮኝ አያውቅም፡፡ የሕይወት ጐዳና ረዥም፣ ጉዞውም ፈጽሞ የማይተነበይ ነው፡፡ ያለፍኩበት የሕይወት መንገድ ይህን እውነት እንድቀበል ተፅእኖ አድርጓል፡፡
የእኔ እና የመሳፍንት ትውውቅ የቆየ ነው። ረዥም ጊዜያትን አብረን ጐዳና ኖረናል፣ አመዳዩንና የቀን ሐሩሩን ችለን፡፡ የጠንካራ ወዳጅነታችን መሠረቱ አብረን ያሳለፍነው የኑሮ ውጣ ውረድ ነው፡፡
“እኔ እምልህ ሀኒባል፣ ባለፈው ስለ አወጋውህ ጉዳይ ምን ወሰንክ?” አለ መሳፍንት የያዘውን የመለሰኛ መፋስ መሬቱ ላይ አኑሮ፣ ጥርብ ድንጋይ ላይ እየተቀመጠ።
“ስለ የቱ ጉዳይ?”
“ከአገር የመውጣቱን ጉዳይ”
“አሁንም በወትሮ አቋሜ እንደረጋሁ ነኝ፣ አገር ለቆ የመሰደድ ሕልም የለኝም፡፡”
“አሁን እየገፋኸው ያለው ኑሮ ተመችቶሀል ማለት ነው?
“ባይመችም ስደትን ግን አልመርጥም። ደግሞም ዳግመኛ ስህተት መሥራት አልፈልግም፡፡” ፊት ለፊቱ ተቀምጬ ሲጋራ ለኮስኩ፡፡
“እኔ ግን በአቋሜ እንደጸናሁ ነኝ፤ ኑሮዬን ለመለወጥ ብቸኛው አማራጭ ሆኖ ያገኘሁት ስደት ብቻ ነው፡፡”
“ብዙዎች የስደትን መጥፎ ገጽታ አይገነዘቡትም፡፡”
“እውነት ነው፣ በስደት ወቅት ብዙ ውጣ ውረድ ያጋጥማል፡፡ ሰው ተስፋው ከተሟጠጠ ግን
ከመሰደድ የተሻለ አማራጭ የለውም።” ከደረት ኪሱ ውስጥ ሲጋራ አውጥቶ አቀጣጠለ፡፡
“በሁሉም ነገር ተስፋ ቆርጠሃል ማለት ነው?”
“አዎ! ከምነግርህ በላይ፡፡ እዚህ አገር እንደምታየው ተስፋን የሚሰጥ አንዳችም ነገር የለም፡፡” አለ ገጹን አጨፍግጎ፡፡ ቀይ ፊቱ ላይ የጐፈረው ሪዙ የተለየ ግርማ ሞገስ ሰጥቶታል፡፡
“አንድ ያቀድኩት ጉዳይ አለ፣ እሱ ከሰመረ በቅርቡ ከአገር እወጣለሁ፡፡”
“አሁንም ወንጀል ለመፈጸም ታቅዳለህ? ለምንድነው ካለፈው ስህተትህ የማትማረው?” አልኩ በቁጣ አፍጥጬበት፡፡
“ይሄ እቅድ ቀሪ ኑሮዬን የሚወስን ነው፡፡ መሞከር ግድ ይለኛል፡፡”
“ብትያዝስ? እስር አይሰለችህም?”
“የሚከውነውን ጉዳይ በወጉ ሳያጤን የሚነሳ እንዝላል እንዳልሆንኩ ታውቃለህ።” አለ ድፍርስ ዐይኖቹን እላዬ ላይ ተክሎ፡፡
“ግን እኮ በተደጋጋሚ ተይዘህ ታስረሀል።”
“እሱ የሆነው በተባባሪዎቼ ሸፍጥ ምክንያት ነው፡፡”
“ለምን ታማኝ የሆኑ ሰዎች ቀድመህ አልመረጥክም?”
“የሰዎችን ልብ ማወቅ አይቻልም፡፡”
“እንዴት?”
“የቅርብ ወዳጄ ያልካቸው ሰዎች ተለውጠው መቃብርህን ሲምሱ ታገኛቸዋለህ፡፡ ወዳጅና ጠላትን ለይቶ ማወቅ ከባድ ጉዳይ ነው፡፡” ቂጡ የደረሰ ሲጋራውን ስቦ ቡሹን መሬት ላይ ጥሎ በእግሩ ረገጠና ከተቀመጠበት ተነሳ፡፡ ንግግሩ የማይታበል ሐቅ ቢሆንም ሙሉ በሙሉ ግን አልተቀበልኩትም፡፡
“ጊዜው እንዴት ነጉዷል እባክህ!” አለ የእጅ ሰአቱን አይቶ፡፡
“ምሳ ሰአት አልፏል፣ እንውጣ፡፡ በዚያውም የማጫውትህ ጉዳይ አለኝ፡፡” ተያይዘን በአቅራቢያችን ወዳለ ምግብ ቤት አመራን፡፡
ምሳ እየበላን ሳለ መሳፍንት ሊፈጽም የወጠነውን ጉዳይ በዝርዝር አወጋኝ፡፡ የአቀደውን የንብረት ዝርፊያ ለመፈጸም ግብረ አበሮቹን በህቡዕ አደራጅቷል፡፡ በምላሹ እቅዱን አውግዤ ጠንካራ ትችት ሰነዘርኩ፡፡
***
ሮማን በተባለች እርጉም (ጓለሞታ ምሁር) ሸፍጥ ከሥራ ገበታዬ ከተሰናበትኩ በኋላ ወደ ካዛንቺስ አቅንቼ መኖር እንደጀመርኩ ሰሞን ነበር ከአስቴር ጋር የተዋወቅኩት፡፡ ከእሷ ጋር የተገናኘነው እዛው ካዛንቺስ አካባቢ የሚገኝ ቬነስ የተባለ ዝነኛ ሆቴል ውስጥ ነው፡፡ በእዛ እለት ወደ ሆቴሉ ያመራሁት አመሻሽ ላይ ነበር፣ ከስራ እንደወጣሁ፡፡ ጥቂት ተስተናጋጅ ነበር ሆቴሉ ውስጥ የነበረው፡፡ በወቅቱ በስፋት ተደማጭ የነበረ የባሕር ማዶ ሙዚቃ ግድግዳው ላይ በተሰቀሉት ድምጽ ማጉያዎች በኩል ጐላ ብሎ ይንቆረቆራል። አስቴር፣ ፊት ለፊቴ ከሚገኘው ቦታ ላይ ተቀምጣ ቢራ እየጠጣች ነበር፡፡ ዐይኖቼ እሷ ላይ ባረፉበት ቅጽበት ነበር በመግነጢሳዊ ውበቷ የተሳብኩት፡፡ ሙሉ ትኩረቷን ዳንስ ወለሉ ላይ ወጥቶ የሚደንሰው አጭር ራሰ በራ ጎልማሳ ላይ አድርጋ እንቅስቃሴውን ትታዘባለች፡፡ ሐምራዊ ጉርድ ቀሚስ ለብሳለች፡፡ በደብዛዛው ብርሃን ውስጥ ስትታይ የተጋነነ ውበት ያላት ትመስላለች፡፡ ከፊል ፊቷን የሸፈነው ረዥም ፀጉሯ ጀርባዋ ላይ ተኝቷል፣ ሰልካካ አፍንጫዋ ላይ የወርቅ ዝማም አድርጋለች፡፡ ዐይኖቿን ከደናሹ ሰውዬ ላይ ነቅላ እኔ ወደ ተቀመጠኩበት አቅጣጫ ስትዞር ዐይን ለዐይን ተጋጨን፡፡ ቀድማ ዐይኖቿን ሰበረችና እግሯን አነባብራ ሲጋራ አቀጣጠለች፡፡ ሆቴሉ ውስጥ ከገባሁበት ጊዜ ጀምሮ በዐይኖቻቸው ሲያባብሉኝና ሲጠቅሱኝ የነበሩት ሁለቱ ሴቶች ከባልኮኒው ተነስተው ወደ ዳንስ ወለሉ አመሩና ራሰ በራውን ጎልማሳ አጅበው መደነስ ጀመሩ፡፡ ውዝዋዜያቸው የሰመረ ውበት አልነበረውም፤ ግዙፍ ዳሌአቸውን (እንጀራቸውን እሚሸምቱበትን) ለማስተዋወቅ ብቻ ወደ ዳንስ ወለሉ የወጡ ይመስላል፡፡ በተለይ የአንደኛዋ ሴት (ወፍራሟ) ተመሳሳይና አሰልቺ እንቅስቃሴ የዳንስ ልምድ እንደሌላት ያሳብቃል፡፡
የሴቶቹን ትእይንት ቸል ብዬ አፍንጫዋን በወርቅ ዝማም ወዳስጌጠችዉ ሴት ሳማትር ዳግም ዐይኖቻችን ተጋጩ፣ በአጸፋው ፈገግታ ለገሰችኝ፡፡ ራሰ በራውን ጎልማሳ አጅበው ሲደንሱ ከነበሩ ሴቶች አንዷ (ወፍሯሟ) ዳንሷን አቋርጣ፣ የፊቷን ላብ በአይበሉባዋ እየጠረገች ወደ መቀመጫዋ ተመለሰች፡፡
ከውጭ የገቡ ሁለት ጐልማሶች ጐኔ ካለው ቦታ መጥተው እንደተቀመጡ ተነሰቼ ወደ አስቴር አመራሁ፡፡
“መቀመጥ እችላለሁ?” አልኩ፤ ፊቷ ቆሜ በትኩረት እያስተዋልኳት፡፡
“ይቻላል” አለች፤ ፈገግ ብላ ፊቷ ወዳለው ሶፋ እየጠቆመች፡፡ እንደ ኮከብ የሚያበሩ ትላልቅ ዐይኖች አሏት፡፡ በቁሜ ቀሚሷ ያልሸፈናቸውን ጭኖቿን በጨረፍታ ገረመምኩና ሶፋው ላይ ተቀመጥኩ፡፡
“ብቻዬን መቀመጡ ደብሮኝ ነው አንቺ ጋ የመጣሁት፡፡”
“ጥሩ አደረክ፣ ከሰው ጋር መጫወት መልካም ነው፡፡” አለች በፈገግታ ተሞልታ፣ ጥርሶቿ በረዶ የመሰሉ ናቸው፡፡
“ሀኒባል እባላለሁ”
“አስቴር” እጅ ለእጅ ተጨባበጥን፡፡
“ታዲያስ? ሥራ እንዴት ነው? ኑሮ…?” አንገቷን ሰብቃ ከፊል ፊቷን አልብሶ የነበረውን ረዥም ፀጉሯን ወደ ጆሮዋ ኋላ መለሰች፡፡
“ሁሉም መልካም ነው” ብርጭቆዬን አንስቼ ተጎነጨሁ፡፡
“በአንቺስ በኩል?”
“የእኛ ሥራ እንደምታየው ነው…” ቢራዋን ተጎንጭታ ትኩረቷን ወደ ዳንስ ወለሉ ትእይንት መለሰች፡፡ በመሐል ጥቁር ጉርድ ቀሚስ የለበሰች ቀይ አጭር ሴት እኛ ወደተቀመጥንበት መጥታ ለአስቴር የሆነ ጉዳይ በጆሮዋ ሹክ ብላት ተመልሳ ሄደች። አጭሯ ሴት ተመልሳ እንደሄደች፣ አስቴር ከመቀመጫዋ ተነስታ እንደምትመለስ ነግራኝ ይቅርታ ጠይቃ ወጥታ ሄደች፡፡
ስገባ ባዶ የነበረው ሆቴል በሰው ተጨናንቋል፡፡ እዛ ሆቴል ከአስቴር ጋር እስከ ሌሊት ድረስ አብረን አመሸን፤ በየመሐሉም እያስነሳኋት አብረን ደነስን፡፡
አስቴርን ተሰናብቼ ሌሊት ላይ ከሆቴሉ ስወጣ ካዛንቺስ ያለ ወትሮዋ አንቀላፍታ ነበር፡፡ ከዛ፣ በድንግዝግዝ ብርሃን በመታገዝ ረዥም መንገድ ከተጓዝኩ በኋላ በአሳር እቤቴ ገባሁ፡፡
በሂደት፣ ከሥራ መልስ አስቴር ወደምትገኝበት ሆቴል ጐራ ማለት አዘወተርኩ፡፡ በዚህም ሰበብ ይበልጥ መቀራረብ ቻልን፡፡ እሷ በማትኖርባቸው ቀናት ቬነስ ሆቴል ውስጥ ማምሸቱን ስለማልወድ በግዴ ወደ ሌሎች ቡና ቤቶች እሰደዳለሁ፡፡
አንድ ቀን የተፈጠረ ክስተት የእኔ እና የአስቴር ግንኙነት ሌላ መልክ እንዲኖረው አደረገ፡፡ በዛ እለት፣ ሥራ አምሽቼ (የግል ጋራጅ ውስጥ ነበር የምሠራው) እኩለ ሌሊት ላይ ወደ ቤቴ የሚወስደውን አውራ መንገድ ይዤ እየገሰገስኩ ነበር፡፡ ከእኔ በተቃራኒ አቅጣጫ አንዲት ሴት ከጥቁር መርሴዲስ መኪና ወርዳ ወደ እኔ መምጣት ጀመረች። እየቀረበችኝ ስትመጣ አስቴር መሆኗን ለየሁ። ሰላምታ ከተለዋወጥን በኋላ ቤቷ ድረስ እንድሸኛት ጠይቃኝ፣ በጨለማ በተዋጠ ጠባብ የኮረኮንች መንገድ ጉዞ ጀመርን፡፡
“የት አምሽተህ ነው?” ያቀፈችውን ቀኝ ክንዴን ይበልጥ አጥብቃ ያዘች፡፡
“ሥራ”
“ሥራ ነው እንዲህ ያጠፋህ?”
“አዎ ሥራ ይበዛል፡፡” አልኩ በደፈናው። መልካም ጠረኗ ከቀዝቃዛው አየር ጋር ተቀላቅሎ በአፍንጫዬ ይሰርጋል፡፡
“ሁሌም አምሽተህ ነው የምትገባው?” ለስላሳ ነው ድምጿ፣ ልክ እንደ አርጋኖን በጆሮ ውስጥ የሚፈስ፡፡
“አይ አልፎ አልፎ ነው”  ክንዴን ለቃ ወገቤን አቀፈች፣ ትከሻዋን አቀፍኳት፡፡ ከዛ፣ አምሽቶ መግባት የሚያስከትለውን ዳፋ እያወጋች፣ ጠባቡን የኮረኮንች መንገድ ጨርሰን ቤቷ ደጅ ደረስን፡፡   
“ግባ?” አለች ወገቤን ለቃ ከቦርሳዋ ውስጥ የግቢ በር ቁልፍ እያወጣች፡፡ አልተግደረደርኩም፣ አብሬአት ወደ ውስጥ ዘለቅኩ፡፡
ከአከራዮቿ ትልቅ ቪላ ቤት ጀርባ የሚገኘው ቤቷ በቁስ የተሞላ ነው፡፡ ከትልቅ አልጋዋ ፊት ለፊት ከሚገኘው ወንበር ላይ እንድቀመጥ ጋበዘችኝና ባለ ትልቅ ታኮ ጫማዋን ቀይራ ወደ ውስጠኛው ክፍል ዘለቀች፡፡ ጥቁር ሹራቧ የደጋን ቅርፅ ያለው ወገቧ ላይ የተስማማ ነው፡፡ የውስጠኛው ክፍል የሚገኘው እኔ ከተቀመጥኩበት ትይዩ ነው፡፡ በመሆኑም፣ እራት ለማቅረብ ስትንጐዳጐድ ትታያለች፡፡ ዱካ ላይ ፊቷን አዙራ ስለ ነበር የተቀመጠችው ለእይታዬ ግልጽ የነበረው አካሏ ጀርባዋ ብቻ ነበር፡፡ ታላቅ ዳሌዋ ዱካውን ሞልቶታል፡፡
ለግማሽ ሰአት ያህል የተንጐዳጐደችበትን ምግብ አቅርባ ከቀማመስን በኋላ ቀድሜ አልጋው ላይ ሰፈርኩ፡፡ ልብሷን ለውጣ መጥታ ጐኔ ተጋደመች፣ ጀርባዋን ሰጥታ፡፡
“ይኸውልህ ኑሮዬ ይህን ይመስላል እንግዲህ”
“ጥሩ ቤት ይዘሻል፣ ኪራዩ ካልተወደደ በቀር” አልኩ ከገባሁበት የሐሳብ ባሕር ወጥቼ ቤቱን እየቃኘሁ፡፡
“ምን ዋጋ አለው፣ ምን ቢያምር የሰው ቤት የሰው ነው፡፡ ድንኳንም እንኳ ቢሆን የራስ ጐጆ ከሆነ ግን ይሞቃል” የራስጌውን መብራት ካበራች በኋላ ተቀናቃኙን ደማቅ ብርሃን ደረገመችው፡፡
“ሀኒባልዬ፤ ጓደኛህ የት ጠፋ?”
“የቱ?”
“ያ ቀልደኛው”
“ሲራክ ነው?”
“ሲራክ ነው ሥሙ? በጣም ተጫዋች ነው። ባለፈው የመጣችሁ እለት እኮ ወጉ አስቆ ሊገለኝ ነበር” መኝታው እንዳልተመቻት አይነት ተነቃንቃ ተጠጋችኝ፡፡
“አዎ፣ በጣም ቀልደኛ ነው” የሚሸተኝ ጠረኗ የቀድሞ አይነት አይደለም፤ ይኸኛው የጽጌረዳ መአዛ አለው፡፡ በመሐላችን ታላቅ ዝምታ ነገሰ፡፡ ከውጪ አስቀያሚ የውሻ ማላዘን ድምፅ ይሰማል፡፡  ለጥቂት ጊዜ ሳመነታ ቆይቼ ወገቧን አቀፍኩ፡፡ ድጋሚ ተነቃንቃ ይበልጥ ተጠጋችኝ፡፡ እጄን ከወገቧ ላይ አሽሽቼ ወደ ጡቶቿ ሰደድኩ። አተኛኘቷን ለውጣ በጀርባዋ ተንጋለለች። ጡቶቿ እንደ እቶን ይፋጃሉ፡፡ በጋራ ለብሰነው የነበረውን አንሶላ ገፋ ወደ እኔ ተስባ መጣችና ጽጌረዳ ከንፈሮቿን ከንፈሮቼ ላይ አኖረች፡፡ ጡቶቿን ጋርዶ የነበረው ቀይ ጡት መሸፈኛ በቦታው አልነበረም፡፡ ወርቃማው ብርሃን የደረንቷና ፊቷን ቅላት አጋኖታል፡፡ የጋመ ገላዋን አቅፌ በውብ ጡቶቿ መሐል ሟሟሁ፣ አልጋው ላይ ድርና ማግ ሆንን፡፡
ሌሊቱ ተሸኝቶ የብርሃን ጐህ ሲቀድ ከእንቅልፌ ነቃሁ፡፡ ወዲያው፣ ድንገት የተወለደ መንፈሴን ክፉኛ ያናወጠ የጥፋተኝነት ስሜት ከበበኝ፡፡
እንዲህ አይነቱ ባሕርይ አብሮኝ የዘለቀ ነው፡፡ አስቴር፣ ጐኔ ተጋድማ እንቅልፏን ትለጥጣለች፡፡ እንዳሻው የተበታተነው ረዥም ፀጉሯ ከፊል የፊቷን ገፅ አልብሷል፣ ከብርድ ልብሱ ሾልኮ የወጣው ቀኝ እግሯን እላዬ ላይ ሰቅላለች፡፡ ተረከዟ ሎሚ የመሰለ ነው፡፡
አድራጐቴ የወለደው ይሉኝታ ሸብቦኝ ከተጋደምኩበት ተነሳሁና ፊቷን ሽሽት በጥድፊያ ልብሴን መለባበስ ጀመርኩ፡፡ ብዙ ጊዜ የሌሎችን በጐነት ለስውር ግላዊ አላማችን እንጠቀምበታለን። እኔም ይችን ገላዋን ሽጣ የምታድር የዋህ ሴት መተኛቴ ትልቅ ፀፀት አሳድሮብኛል፡፡ ለደንቡ ያህል ብጫቂ ወረቀት ላይ አጭር መልዕክት አስፍሬ በችኰላ የአስቴርን ቤት ለቅቄ ወጣሁ፡፡


Page 1 of 503