Error
  • JUser: :_load: Unable to load user with ID: 62
Monday, 05 November 2012 07:48

ፍፅምና

Written by 
Rate this item
(2 votes)

የሞፓሳ ምርጥ አጭር ልብ-ወለድ ናት፡፡
የፅሁፉ ዋና ገፀ-ባህሪ ውብ እና የሚወዳት ሚስት አለችው፡፡ ኑሮዋቸውን የሚደጉመው እየዞረ በሚያሳየው ሠርከሥ ነው፡፡ ችሎታው አንድን ጩቤ ከረዥም ርቀት (5 ሜትር፣ 10ሜትር፣ 15ሜትር …) የተባለው ቦታ ላይ ወርውሮ መሠካት ነው፡፡ ሥቶ አያውቅም፡፡ በፍፁም ስቶ አያውቅም፡፡ ብርቱካኖችን፣ የፖም ፍሬዎችን ከተለመደው ርቀት ጩቤ ወርውሮ ይገምሳቸዋል፡፡ ከብዙ ልምምድ በኋላ የተቀዳጀው ችሎታ ነው፡፡በትርኢቱ ፍፅምናን ተቀዳጀ፡፡ እናም ትዕይንቱን ወደ አስደሳች ግን እጅግ አደገኛ ወደ ሆነ ደረጃ አሳደገው፡፡ እንደ ቀድሞው ኢላማዎቹ የዛፍ ግንዶች፣ ፍራፍሬዎች ወይም ሠሌዳ ላይ የተሣሉ ነጥቦች አይደሉም፡፡ ሠው ነው ኢላማው፡፡ ጩቤውን ወርውሮ ሠው መምታት ግን አይደለም፤ መሣት ነው፡፡

ለትርኢቱ ፈቃደኛ የሆነ ደፋር ሠው (መጀመሪያ ፈቃደኛ በሆነችው ውብ እና ውድ ባለቤቱ ነበረች) ሊዮናርዶ ዳቪንቺ እንደሳለው “The Petruvian Man” ንድፍ ሆኖ ይቆማል፡፡ ከዛ ባለ ጩቤው ሠውዬ ጩቤውን እየወረወረ ለኢላማ የቆመው ሠው ዙሪያ ይሠካል፡፡ 
ለኢላማ በቆመው ሠው ዙሪያ ከቆዳው የቆዳን ታህል ክፍተት ባለው ሁኔታ ጩቤውን ከተወሠነ ርቀት እየወረወረ መሠካት ነው፡፡ የቆዳን ወይም የሌላን ነገር ውፍረት እምታህል ስህተት ቢፈፀም ጩቤው የሚያርፈው ሠውየው ወይም ሴትየዋ ላይ ነው፡፡ አካል ይጐድላል ወይ ህይወት ይጠፋል፡፡ ሠውየው ግን በቃ ተሳስቶ አያውቅም፡፡ እና ለኢላማ የቆመው ሠውዬ/ሴትዮ ቦታውን ሲለቅ በጩቤ የተሳለ ሠው ግድግዳው ወይ ሰሌዳው ላይ ይቀራል፡፡
ከዚህ በላይ አደገኛ፣ አስደሳች እና ፍፅምናን የሚጠይቅ የሠርከስ ትርዒት አለ? ፍፅምና ከዚህ በላይ ከየት ይመጣል?!
አንድ ቀን ይህ ፍፅምናን የተቀዳጀ ሠርከሠኛ፣ በፍፁም ደስታ ተሞልቶ ቤቱ ሲመለስ ውድ ሚስቱ እና ውድ ጓደኛው አልጋው ላይ ትኩስ ወሲብ ሲፈፅሙ አገኛቸው፡፡
ምንም አላለም፡፡
ተጠቅልሎ ተኛ፡፡
አሪፍ እንቅልፍ ወሠደው፡፡
ጠዋት ሲነሳ ሚስቱ እንደ ወትሮው የሚወደውን ቁርስ ሠርታ፣ የሚወደውን ሻይ አፍልታ ጠበቀችው፡፡ እንደ ሁሌው አብረው በሉ፡፡ ምንም ከበፊቱ የተለወጠ ነገር አልታየባቸውም፡፡
ጩቤዎቹን እና ሌሎች ትጥቆቹን ይዞ ሊወጣ ሲል ሚስቱ እንደ ሁልጊዜው እበሩ ድረስ ሸኘችው፡፡ በሩን ዘግቶ ሊወጣ ሲል እጁን ያዘችው፡፡
“ወደ ስራ ነው የምትሄደው?”
“አዎ፡፡”
“አብሬህ ልሂድ?”
“ለምን?”
“ዛሬ ኢላማህ እኔ ልሁን”
ልትክሠው አስባለች፡፡ እንዲገላት ፈልጋለች፡፡ አይኖቿን አየ፡፡ እውነቷን ነው፡፡ መሞት ፈልጋለች፡፡
“እሺ” አላት ቁና ቁና እየተነፈሰ፡፡
“እሺ” አላት ደግሞ በደስታ እራሱን እየነቀነቀ፡፡
አንዲት ሴንቲ ሜትር አንገቷ ጋ ይሳሳታል፡፡ በቃ ፀጥ ትላለች፡፡ አሪፍ፡፡ ለኢላማ የሚቆሙ ሠዎች ሥህተት ቢፈጠር ለመቀበል ሙሉ ፈቃደኛ ሆነው ነው፡፡ በህይወታቸው ፈርደው ነው፡፡ እንደው ድንገት ስህተት ቢፈጠር ጩቤ ወርዋሪው ሠውዬ አይጠየቅም፡፡ ባጭሩ ፈቃደኛ የሆነ ብቻ ነው ለኢላማ የሚቆመው፡፡ አደገኛ ግን ደስ የሚል ትርዒት ነው፡፡ ፍቃደኛ በሽ ነው፡፡ ክፍያም አለው፡፡ ከሚያገኘው ገቢ ያካፍላቸዋል፡፡ ተመልካችም በሽ ነው፡፡
አብረው ሄዱ፡፡ … ሚስቱ ኢላማው ሆና ቆመች፡፡ ሥህተቱን የሚፈፅመው እሷ አስባለች ብሎ እንደገመተው አንገቷ ጋ አይደለም፡፡
እንድትሞት አይፈልግም፡፡ ጩቤውን ኢላማ ሊያስት የፈለገው ሀፍረቷ ጋ ነው፡፡ እሱ ነው ጠላቱ፡፡ ጩቤውን ወርውሮ እሱ ላይ መሠካት፡፡ አሪፍ ሲቃ፡፡ በቃ፡፡
ወረወረ 1፣ ወረወረ 2፣ ወረወረ፣ ወረወረ … ወረወረ… ደረሠ፡፡
ሁለቱም ትንፋሻቸውን ዋጡ፡፡ አለመ፡፡ ወረወረ፡፡ ልክ እንደሌሎቹ ጩቤዎች የተለመደው ቦታ ተሠካ፡፡ ሀፍረቷን ሳተ፡፡ የልምዱን ቦታ ግን አልሳተም … (በነገራችሁ ላይ ለኢላማ የምትቆመው ሴት ከሆነች በሙታንቲ እና በጡት መያዣ፣ ወንድ ከሆነ ደግሞ በሙታንቲ ብቻ ነው፡፡) … ቀጠለ … ወረወረ፣ ወረወረ፣ ወረወረ … አለቀ፡፡ በተለመደው ሁኔታ አለቀ፡፡
ሚስቱ የኢላማውን ቦታ ለቃ እየሳቀች እሱ ፈዞ ወደቆመበት ሄደች፡፡ ከኋላዋ ሠሌዳው ላይ በጩቤ የተሣለ የሠውነቷ ቅርፅ ቀረ፡፡ ፈዞ እያያት አጠገቡ ደረሰች፡፡
“ያልተሳሳትኩት፣ ያልገደልኩሽ ስላዘንኩልሽ ማለት ስለምወድሽ ነው” አላት እየተንተባተበ፡፡
“አይደለም” አለችው ሳቋን ሳታቋርጥ፡፡
“እና ታዲያ?!” አለ ደንግጦ፡፡
“እንደምትወደኝ አምናለሁ ግን …”
“ግን ምን?!”
“መሳሳት አትችልም፡፡ የአንዲት ሴንቲ ሜ. ስህተት መፈፀም አትችልም፡፡ ሮቦት ሆነሃል” ብላ ሳመችው፡፡
“አዎ” አለ በትንፋሽ አይነት ድምፅ፡፡ “ያንን ታውቂ ነበር?”
“አዎ” አለችው በእርግጠኝነት፡፡ እቆመበት ሆኖ አለቀሠ፡፡
እነማን ነበሩ ሠው የእግዚአብሔር ነው ወይስ የመንግስት ሮቦት እያሉ ሲከራከሩ የነበሩት?!

Read 4753 times